The Most Beautiful Sounds Next to Silence

Pianista David Virelles jawi się nie tylko jako nowy talent „stajni ECM”, ale jest też precyzyjnie kojarzony z kwartetem Tomasza Stańko, z którym  debiutując zrealizował  wspaniały album „Wisława” ostatnio także “December Avenue” Kubański pianista i kompozytor pojawiał się także w nagraniach  Chrisa Pottera, Henry’ego Threadgilla, Jane Bunnett, Marka Turnera.

 Nie pozostając z boku, ani nie wtapiając się w projekty innych muzyków David Virelles proponuje własną, koncepcję swojej muzyki. Teraz lansowanej i precyzyjnie rozgrywanej przez albumy wydawane pod artystyczną opieką Manfreda Eichera, producenta monachijskiej oficyny. Już pierwszy album  „Mbókò”, wnosił świeży powiew nowego jazzu, bowiem pianista- wprowadzał ludowe rytmy afro-kubańskich obrzędów i przekształcał je w muzykę XXI wieku napełnioną tajemniczymi znaczeniami. Album “Mboko“ jest  nieco tajemniczy, mistyczny, skonstruowany na zasadzie kreatywnego zaskoczenia. David Virelles nawiązuje w nim do muzycznej tradycji Abakua, przyniesionej  na Karaiby wprost z Afryki. To dźwięk jest szczególnie ważnym elementem tej kultury, w związku z tym idea kultu dźwięku jako samego brzmienia była przewodnią siłą twórczą prowadzącą wykonawców kompozycji Virellesa. Także podtył albumu  „Sakralna muzyka na fortepian, dwa kontrabasy, zestaw bębnów i bębny Biankoméko Abakuá” wskazuje zarówno na rytualny zamysł zebranych tu kompozycji, jak i znaczenie brzmienia zespołu złożonego z prowadzącego melodycznie fortepianu uzupełnianego przez dwa kontrabasy ( Thomas Morgan, Robert Hurst) i zespołu polirytmicznej perkusji ( Marcus GIlmore) złożonej z tradycyjnego zestawu uzupełnionego przez niezwykle ważne tu 4 bębny biankoméko wirtuozersko rozgrywane przez  Romána Diaza.  David Virellesstworzył  albumem  „Mbókò”  nową kategorie dla stylistyki „ECM sound”, budując ze specyficznej „muzyki powyżej ciszy” zgrabne, pełne energii jazzowe pasaże.

Album “Gnosis”  pianista i zarazem kompozytor  całości skonstruował inaczej. To pomysł na spójny utwór, który pozwala doświadczać  zarówno bogactwa kubańskiej kultury i tradycji,  jak i poznawać różne odmiany tamtejszej muzyki sakralnej, świeckiej  i rytualnej. Album mocno czerpie z dorobku muzyki tradycyjnej, jego ostateczny kształt mógł zostać nadany tylko przez uzdolnionego, osadzonego we współczesnych realiach artystę, któremu nieobca jest sztuka improwizacji. Smyczki, instrumenty dęte i perkusjonalia odgrywają na “Gnosis”  określone, przemyślane i precyzyjnie  role. David Virelles porównuje te relacje do ” kilku rodzin, które funkcjonują w ramach jednej całości,co symbolizuje interakcję międzykulturową”.  Strukturę budują  fortepian i śpiew  Davida Virellesa oraz perkusja Romána Díaza, ale bohaterami całego, muzycznego planu są także  m.in. flecistka Allyson-Loggins-Hull, klarnecistka Rane Moore, osadzony niezwykle jazzowo basista Thomas Morgan. Tworzy się zatem muzyka będąca syntezą tego czym jest „klasyczny” jazz, struktury tradycji i konkretnej, muzycznej diagnozy Manfreda Eichera – producenta całego projektu i artystycznego wizerunku ECM.

(https://jazz.pl)