The Most Beautiful Sounds Next to Silence

Karierę Giovanniego Guidiego śledzę odkąd usłyszałem go przy okazji koncertu Enrico Ravy. Pianista od lat stanowi podporę zespołów znakomitego włoskiego trębacza. Tam też rozpoczęła się jego współpraca z puzonistą Gianlucą Petrellą. Obaj uznawani są za czołowe postaci młodej włoskiej sceny jazzowej. Guidi ma już na koncie dwie autorskie płyty nagrane ze swoim trio dla ECM. Manfred Eicher, który produkował płytę oprócz wymienionej dwójki zaprosił do studia Gerarda Cleavera, który miał już okazję z włoskim duetem współpracować oraz Louisa Sclavisa, dla którego było to pierwsze spotkanie z którymkolwiek z pozostałej trójki. Większość kompozycji pochodzi od członków zespołu: duetu Guidi Petrella, tercetu poszerzonego o Cleavera oraz od kwartetu w pełnym składzie. Wyjątkiem są dwa nagrania. Per i morti di Reggio Emilia napisany jest przez turyńskiego folkowego songwritera Fausto Amodela.

Tytułowa Ida Lupino, autorstwa Carli Bley jest hołdem z jednej strony dla kompozytorki na jej 80 urodziny, z drugiej dla Paula Bleya, który utwór ten spopularyzował, a ponadto był inspiracją dla wielu muzyków, wliczając w to Giovanniego Guidiego. Czternaście utworów to w większości spokojne i raczej melodyjne nagrania. Wspomniana Per i morti di Reggio Emilia bardziej niż protest-song, jakim jest w oryginale, przypomina epitafium. Niektóre z kompozycji są niemal skrajnie minimalistyczne w środkach wyrazu jak Fidel Slow czy Hard Walk. Z drugiej strony kilka razy mamy do czynienia z muzyką stawiającą na dużą swobodę improwizatorską poszczególnych instrumentalistów jak na przykład w Jeronimo.

Płytę znakomicie podsumowuje wypowiedź Louisa Sclavisa: „To cztery osoby dla jednej muzyki. Nie wiemy dokąd podążamy jednak w pełni kontrolujemy naszą podróż”.

(https://donos.home.blog)