The Most Beautiful Sounds Next to Silence

Lumen Drones to nazwa tria i tytuł płyty, która zafascynowała mnie świeżym brzmieniem. Skrzypek Nils Okland, gitarzysta Per Steinar Lie i perkusista Orjan Haaland stworzyli współczesną odmianę jazz-rocka, którą lepiej nazwać rock-jazz-folkiem.

 

Surowe brzmienie gitary w temacie "Dark Sea" przypomina mi muzykę Angelo Badalamentiego do serialu "Twin Peaks", ale chwilę później przywołuje początki punk-rocka, a nawet The Doors. Per Steinar Lie i Orjan Haaland to członkowie post-rockowej, eksperymentalnej formacji The Low Frequency In Stereo. Sami określają swoją muzykę jako modal, ambient, multi-folk, minimal i noise, czyli wszystkiego po trochu.

 

Nils Okland gra z wirtuozowskim zacięciem na norweskim instrumencie ludowym zwanym hardingfele albo skrzypcami Hardangera, bo do prawdziwych skrzypiec są podobne z wyglądu. W zespole dominuje jednak psychodeliczna gitara Pera Steinara Lie, który tworzy ścianę dźwięku jak niegdyś The Velvet Underground czy Sonic Youth.

 

Sposób budowania długich improwizacji na "Lumen Drones"przypomina Dave Pike Set i prowadzi do ekstazy w finale utworów. Co ciekawe, inspiracją jest dla tria muzyka ludowa. Warto ich zaprosić do Polski, żeby zainspirowali naszych muzyków do podobnych fuzji. Odwagi, a efekty mogą być pasjonujące, jak u Norwegów.

 

Marek Dusza
ECM/UNIVERSAL