The Most Beautiful Sounds Next to Silence

Ze sporą dozą prawdopodobieństwa można założyć, iż każdy, kto czyta te słowa, mógłby wymienić przynajmniej kilka słynnych albumów jazzowych, których nieznajomości się wstydzi. Jazzowe listy TOP 100 i inne zestawienia bezlitośnie weryfikują dobre samopoczucie wielu fanów, którym zdaje się, że muzeum jazzu przemierzyli wzdłuż i wszerz. Sądzę jednak, że płyta „Hamburg' 72” nie zginie pośród dziesiątek płyt do odsłuchania.

Nie stanie się tak z tej prostej przyczyny: choć zawiera materiał z koncertu Keitha Jarretta, Charliego Hadena i Paula Motiana zagranego przez nich przed ponad czterdziestoma laty, to została ona wydana dopiero w 2014 roku. Jest to więc płyta nowa, a jej ukazanie się wzbudziło nie lada sensację i można ją już zaklasyfikować jako klasyczną dla gatunku. Album ten bowiem to spektakularna jazzowa celebra. Wielowątkowość kompozycji, ich emocjonalne urozmaicenie, swoista nagłość muzycznych zdarzeń, fascynująca spontaniczność gry – te wszystkie cechy czynią „Hamburg' 72” płytą pełną wolności, bycia poza czasem i przestrzenią, z dala od oczekiwań i konwencji. Tu zdarzyć może się wszystko.

​

Otwiera ją kompozycja „Rainbow”, gdzie rozbudowanej narracji Jarretta z nie mniejszą pomysłowością i muzyczną siłą towarzyszą Haden i Motian. Utwór kończy się pełnymi rozmachu, spektakularnymi akordami fortepianu, które prowadzą nas do kolejnej kompozycji: „Everything That Lives Laments”. W niej Jarrett sięga po flet, Motian po rozmaite perkusjonalia zaś Haden operuje dźwiękami swojego kontrabasu w wysokich rejestrach. Tytułowy lament jest przejmujący, wydaje się być pierwotnym krzykiem nieszczęścia, wyrazem ponadczasowego cierpienia. „Piece For Ornette” to bezkompromisowy free jazz, w którym Jarrett przy rozpędzonym akompaniamencie sekcji prezentuje pełne histerycznej ekspresji frazy, mogące przywieść na myśl grę Janusza Muniaka na płycie „Purple Sun” Tomasza Stańki. Następny utwór – „Take Me Back” – przynosi odprężenie: muzycy pozwalają sobie na nieco zabawy, prowadzą błyskotliwe dialogi, a dynamiczny rytm mógłby nawet posłużyć do tańca. Drobiazg „Life, Dance” stanowi improwizowane ogrywanie tematu napisanego przez Jarretta, zaś „Song For Che” to rozbudowana, jazzowa suita, w której każdy z muzyków, w skupieniu, zwierza się, krzyczy, płacze …

(https://www.jazzarium.pl)