Tõnu Kaljuste Conductor
Tõnu Kaljuste Conductor
Pięć lat po świetnym debiucie w wytwórni ECM dostajemy do rąk kolejny projekt norwesko-fińsko-szwedzkiego zespołu zorientowanego na artystyczną fuzję tradycyjnych pieśni ludowych, literatury i swobodnej improwizacji jazzowej. Na “The Land That Is Not” norweska wokalistka i specjalistka gry na kantele, Sinikka Langeland, proponuje kontynuację drogi zapoczątkowanej albumem “Starflowers”. Jak pisał Ray Comiskey, dziennikarz irlandzkiego „Timesa”: „Sinikka Langeland jest utalentowaną śpiewaczką folkową, choć nieskoncentrowaną wyłącznie na tradycji. Jej umiejętność współpracy z muzykami jazzowymi, jak pokazała na najnowszym albumie, stanowi dużą część sukcesu, jaki osiągnął mariaż tradycji z jazzem i poezją. Każdy z członków kwintetu, jak i zespół w całości, brzmi świetnie. Każdy z muzyków wnosi równy wkład do The Land That Is Not”.
Na najnowszym albumie kwintetu Sinikka wychodzi od fascynacji poezją Edith Södergran (1892-1923) i Olava Håkonsona Hauge (1908-1994). Södergran, szwedzkojęzyczna poetka z Raivoli niedaleko Petersburga, jest uważana za prekursorkę szwedzkiej poezji modernistycznej, choć nie doczekała się szerszej recepcji swojej poezji. The Land That is NotLandet som icke är) to jeden z ostatnich jej wierszy porównywany do utworu Homeland of Nothing Whatsoever autorstwa Chuang-Tzu, będącego efektem duchowej przemiany prowadzącej autora do pełnej akceptacji samotności jako ucieczki od społeczeństwa.
Norweg, Olav Håkonson Hauge, który również zaliczany jest do grona modernistów, podobnie był poetą samotności, opierającym się na refleksji filozoficznej Dalekiego Wschodu. Hauge spędził całe życie w Ulvik, pracując jako ogrodnik. Swoje wiersze zaczął publikować w latach 40. XX wieku. Pomiędzy twórczością Södergran i Hauge istnieją także powinowactwa z tekstami Hansa Børli, norweskiego poety, piewcy lasów, któremu Sinikka poświęciła płytę “Starflowers”.
Książeczka płytowa zawiera wybór poezji szwedzkiej i norweskiej z angielskim tłumaczeniem.
Urodzona w 1961 roku w Finniskogen Sinikka Langeland gra na kantele, fińskim odpowiedniku cytry, od lat 80tych, kiedy to zaczęła się jej przygoda z repertuarem tradycyjnym obejmującym pieśni runiczne, inkantacje, dawne melodie fińskie i karelskie, jak i średniowiecznymi balladami i pieśniami religijnymi.