The Most Beautiful Sounds Next to Silence

Jak sugeruje tytuł, ten niecodzienny projekt nagrany został podczas koncertu w stolicy Grecji, u podnóża Akropolu, w czerwcu 2010 r. Nie było to pierwsze muzyczne spotkanie obojga artystów. Charles Lloyd i Maria Farantouri współpracowali już w 2002 roku. Choć reprezentują pozornie odmienne światy muzyczne, łączy ich podobne podejście do świata, kultury, filozofii i polityki, ze szczególnym akcentowaniem popierania wolności i demokracji.

Charles Lloyd już od dawna przełamuje granice i bariery stylistyczne, starając się łączyć różne nurty oraz osobowości muzyczne w swoich zespołach. Często zdarza się, że w jego muzyce rozmaite gatunki spotykają się i podążają w jednym kierunku. Tym razem doszło do mariażu greckiej muzyki ludowej, pieśni, poezji, dawnej muzyki liturgicznej – hymnów bizantyjskich i jazzu. Ten eklektyczny owoc prezentuje się atrakcyjnie, zwłaszcza w oprawie jazzowej znakomitej sekcji rytmicznej tworzącej „Nowy Kwartet” Lloyda. Całość brzmienia wzbogacają dwaj greccy muzycy grający na lirze i fortepianie.

Dominującymi postaciami tego spektaklu muzycznego są oczywiście Charles Lloyd i Maria Farantouri. W efekcie ich współpracy powstała ciekawa i nastrojowa muzyka łącząca swobodnie jazzowe frazy saksofonu i fletu tarogato lidera z charyzmatycznym wokalem Farantouri oraz greckimi „bliskowschodnimi” brzmieniami. Ta orientalna otoczka stanowi oryginalną oprawę i podkreśla przejmujący klimat tego koncertu.

Podwójny krążek zawiera osiemnaście utworów napisanych przez Lloyda oraz kilku greckich kompozytorów, między innymi przez słynnego Mikisa Theorodakisa. Centralnym utworem jest kilkuczęściowa Suita Grecka o niepowtarzalnej aurze i specyficznym klimacie. Swoim oryginalnym brzmieniem i autentycznie szczerym przekazem trafia do serc. Artyści misternie rozwijają poszczególne wątki muzyczne, dbając o czas, spokój i przestrzeń. W partiach solowych stopniowo doprowadzają do kulminacji, pokazując mistrzowski poziom jazzowej improwizacji pełnej dramaturgii i emocjonalnych napięć.

Słychać tu wzajemne inspiracje muzyków wywodzących się z różnych kultur. Dominuje spokój i ciepły, subtelny nastrój. Muzycy uważnie słuchają siebie wzajemnie i operując oszczędnymi środkami, uzupełniają się w muzycznych narracjach. Słuchając płyty można poczuć niepowtarzalny klimat koncertu. Charles Lloyd, jak zawsze, zachwyca piękną narracją i miękkim aksamitnym brzmieniem, które znakomicie konweniuje z ciepłym i głębokim altowym głosem solistki Marii Farantouri.

(http://jazzforum.com.pl)