The Most Beautiful Sounds Next to Silence

Duet Trygve Seima i Andreasa Utnema ma za sobą trzynastoletnią historię. Utnem, kompozytor muzyki sakralnej, zaprosił w 1997 roku saksofonistę Seima do współpracy. Dwaj muzycy improwizowali na temat psalmów. Koncerty odbywały się w trakcie wybranych kościelnych nabożeństw. "Graliśmy również kilka kompozycji Andreasa oraz moich" - wspomina Seim. Współpraca wkrótce przerodziła się w nieformalne, nieregularne koncerty, a w 2008 roku muzycy zdecydowali się w końcu nagrać wspólną płytę. Album "Purcor" został nagrany w Toyen Kirke, jednym z kościołów w najstarszej części Oslo. Album noszący podtytuł: Pieśni na saksofon i fortepian, zawiera nowe opracowania części mszalnego ordynarium, folkowe pieśni, swobodnie zaimprowizowane utwory oraz nową wersję medytacyjnej kompozycji Seima "Bhavana" (po raz pierwszy pojawiła się na "Different Rivers"). Andreas Utnem mówi tu o "improwizowanej muzyce kościelnej".
"Wykształcenie muzyczne Andreasa jest odmienne od mojego" - zauważa Seim. - "...ale zawsze potrafi wydobyć ze mnie to, co najbardziej wartościowe w mojej grze. Przez lata współpracy udało nam się osiągnąć tę wyjątkową prostotę i klarowność oraz jasność przekazu. Jestem z tego niezwykle zadowolony."
"Purcor" to szósty album Trygve Seima dla ECM (jako lidera lub współlidera), oraz debiut w barwach wytwórni Andreasa Utnema. Urodzony w 1973 roku Utnem zwrócił na siebie uwagę udziałem w trio norweskiego skrzypka ludowego Gjermunda Larsena Obok pracy muzyka kościelnego Utnem jest kompozytorem muzyki teatralnej i telewizyjnej oraz gra w kwartecie gitarzysty Bjorna Klakegga.
Trygve Seim zwrócił się w stronę nowoczesnego jazzu zainspirowany muzyką Jana Garbarka i Edwarda Vesalo. Jego podejście jest dalekie od konwencji. Saksofonista poświęcił się badaniom nad muzyką Azjatycką, Bliskiego Wschodu i Europy Wschodniej. Na muzykę Seima miały wpływ brzmienie ormiańskiego duduka, japońskiego fletu shakuhachi, oraz indyjskiego bansuri. Charakterystyczne dla niego delikatne cieniowania i faktury, mikrotonalne frazowanie, glissandi oraz gra legato równoważone są mocnymi partiami saksofonu tenorowego. W balladach Seima słychać wpływ brzmienia Bena Webstera.

(https://multikulti.com)