The Most Beautiful Sounds Next to Silence

With her international début, Terra Nostra (ECM, '03), Greek singer Savina Yannatou and her group Primavera en Salonico continued a musical philosophy beginning with a series of Greek releases in '95 with the self-titled Spring in Salonica. Mining traditional music largely from the Mediterranean area, but in some cases stretching as far abroad as Scotland and the Caribbean, Yannatou demonstrates how seemingly diverse ethnic styles are ultimately and inextricably linked. The subject of how musical concepts which began in the old world and, with exploration and colonization, travelled to destinations far and wide, evolving yet retaining elemental roots, is certainly broad enough for a life's work. Yannatou appears firmly committed to investigating the rich commonalities shared by all.

​

Primavera en Salonico is wholly unique instrumental group which combines instruments associated with Western culture (guitar, double-bass, violin, viola and accordion) with the more ancient Egyptian flute-like ney and harp-like qanun, Indian tamboura (a stringed drone instrument), Middle Eastern lute or oud, African kalimba, and a variety of percussion instruments. That Yannatou and her group should combine instruments from such a diversity of cultures is completely consistent with their belief that music truly exists without borders. As for Yannatou herself, she possesses a voice that is malleable to the various demands of the group's ethnic cross-section of material, and in many ways provides the glue that links the material—this time sourced from countries including Greece, Italy, Albania, Bulgaria, Armenia and the Ukraine—together into a cohesive and conceptual whole. Possessed of a formidable technique that ranges from subtle elegance to odd extended techniques that include a rapid articulation between normal range and falsetto, creating an odd kind of vocal undulation, Yannatou's main strength is her ability to get deep inside the ethnic dictates of a particular area's music while remaining true to her own voice.

​

Sumiglia differs from Terra Nostra in that, while the first release was a live recording licensed by ECM, the new record is a studio recording, and Yannatou's first working encounter with label owner/producer Manfred Eicher. What Eicher brings to the table is an even stronger narrative conceit that links the material together as transcending specific cultural concerns. "Evga Mana Mou"? may tell the story of a Greek bride, for example, but would be equally at home as an Irish lament or Norwegian folk song. Kostas Vomvolos, the band's arranger, is given an even broader reach this time around, with the instrumental virtuosity of the sextet even more predominantly on display. And while Yannatou's somewhat mercurial nature is still in evidence, Eicher's production strength is in making her occasional unpredictability fit more smoothly within the broader concept of the album's tale.

​

Yannatou and Primavera en Salonico assert that all music is world music, and with Sumiglia continue on a journey to explore the common language that is inherent in all music. Lines are blurred and borders dissolved as Yannatou and the ensemble draw connections between less-than-obviously linked cultures.

(https://www.allaboutjazz.com)

​

************************************************************************************************************

Wraz ze swoim międzynarodowym debiutem Terra Nostra (ECM, '03) grecka piosenkarka Savina Yannatou i jej grupa Primavera en Salonico kontynuowali muzyczną filozofię, poczynając od serii greckich wydawnictw w 1995 roku, zatytułowanym Spring in Salonica. Wydobywając tradycyjną muzykę głównie z obszaru śródziemnomorskiego, ale w niektórych przypadkach rozciągając się nawet za granicę, aż do Szkocji i Karaibów, Yannatou pokazuje, jak pozornie różne style etniczne są ostatecznie i nierozerwalnie powiązane. Temat tego, jak koncepcje muzyczne, które powstały w starym świecie, a wraz z eksploracją i kolonizacją podróżowały do ​​dalekich i rozległych miejsc, ewoluując, ale zachowując pierwiastki, jest z pewnością wystarczająco obszerny, aby można go było dzielić na całe życie. Wydaje się, że Yannatou jest mocno zaangażowana w badanie bogatych cech wspólnych wszystkich.

​

Primavera en Salonico to całkowicie wyjątkowa grupa instrumentalna, która łączy instrumenty kojarzone z kulturą zachodnią (gitara, kontrabas, skrzypce, altówka i akordeon) z bardziej starożytnym egipskim ney i harfopodobnym qanun, indyjską tamborą (strunowy instrument dronowy) ), lutnię lub oud z Bliskiego Wschodu, afrykańską kalimbę i różne instrumenty perkusyjne. To, że Yannatou i jej zespół powinni łączyć instrumenty z tak różnorodnych kultur, jest całkowicie zgodne z ich przekonaniem, że muzyka naprawdę istnieje bez granic. Jeśli chodzi o samą Yannatou, ma głos, który można dostosować do różnych wymagań etnicznego przekroju materiału grupy i na wiele sposobów dostarcza spoiwa, które łączy materiał - tym razem pochodzący z takich krajów, jak Grecja, Włochy, Albania, Bułgaria, Armenia i Ukraina - razem w spójną i konceptualną całość. Posiadająca potężną technikę, która waha się od subtelnej elegancji po dziwne rozszerzone techniki, które obejmują szybką artykulację między normalnym zakresem a falsetem, tworząc dziwny rodzaj falowania wokalu, główną siłą Yannatou jest jej zdolność do zagłębienia się w etniczne dyktatury określonego obszaru. muzyka, pozostając wiernym własnemu głosowi.

​

Sumiglia różni się od Terra Nostra tym, że podczas gdy pierwsze wydawnictwo było nagraniem na żywo na licencji ECM, nowa płyta jest nagraniem studyjnym i pierwszym kontaktem Yannatou z właścicielem wytwórni / producentem Manfredem Eicherem. To, co Eicher wnosi do stołu, to jeszcze silniejsza narracja, która łączy materiał, wykraczając poza określone problemy kulturowe. „Evga Mana Mou” może opowiadać na przykład historię greckiej panny młodej, ale czułaby się równie dobrze jak irlandzki lament czy norweska piosenka ludowa. Kostas Vomvolos, aranżer zespołu, tym razem zyskuje jeszcze szerszy zasięg, a instrumentalna wirtuozeria sekstetu jest jeszcze bardziej widoczna. I chociaż żywa natura Yannatou jest wciąż widoczna, siła produkcyjna Eichera polega na tym, że jej sporadyczna nieprzewidywalność lepiej pasuje do szerszej koncepcji opowieści z albumu.

​

Yannatou i Primavera en Salonico zapewniają, że cała muzyka jest muzyką świata i razem z Sumiglią kontynuują podróż w celu odkrywania wspólnego języka, który jest nieodłączny dla każdej muzyki. Linie są zamazane, a granice rozpuszczone, gdy Yannatou i zespół rysują powiązania między mniej niż oczywistymi powiązanymi kulturami.