The Most Beautiful Sounds Next to Silence

Nearly all of the 250-plus albums on which Evan Parker has appeared could be considered unusual or unique in one regard or another, but this disc has a particular reason for such a description: The leader’s soprano saxophone isn’t heard clearly as a solo instrument until the disc’s penultimate track. Boustrophedon presents Parker the composer more than it does Parker the iconoclastic improviser. The Transatlantic Ensemble was heard on Roscoe Mitchell’s Composition/Improvisation Nos. 1, 2 & 3, which ECM released last year. The same 14-piece group recorded this piece, which translates to “like an ox plowing.”

In keeping with that theme, the work is divided into six “Furrows,” as well as an Overture and Finale; at times the music has the turgid feeling of an ox pulling a plow through the muck and mire. Each section pairs an American soloist with a European-based counterpart, hence the “Transatlantic” name. Combinations include Neil Metcalfe’s and Craig Taborn’s tranquil flute and piano pairing, bassists Barry Guy and Jaribu Shahid locking of horns and Parker and Mitchell’s separate soprano solos. The “Finale” track features 11 of the players offering quick statements between dissonant and, finally, loud chords. Residing somewhere between chamber music and improvised structures, Boustrophedon offers a different view of Parker’s immense talent.

(https://jazztimes.com)

​

​

Prawie wszystkie z ponad 250 albumów, na których pojawił się Evan Parker, można uznać za niezwykłe lub wyjątkowe pod tym czy innym względem, ale ta płyta ma szczególny powód do takiego opisu: saksofon sopranowy lidera nie jest wyraźnie słyszalny jako solowy instrument aż do przedostatniego utworu na płycie. Boustrophedon bardziej przedstawia Parkera jako kompozytora niż Parkera, obrazoburczego improwizatora. The Transatlantic Ensemble można było usłyszeć w kompozycji / improwizacji nr 1, 2 i 3 Roscoe Mitchella, wydanej w zeszłym roku przez ECM. Ta sama 14-osobowa grupa nagrała ten utwór, co można przetłumaczyć „orka jak wół”.

Zgodnie z tym tematem dzieło zostało podzielone na sześć „Bruzd” oraz Uwerturę i Finał; Czasami muzyka budzi mdłe uczucia, jak wół ciągnie pług przez błoto. Każda sekcja łączy amerykańskiego solistę z jego europejskim odpowiednikiem, stąd nazwa „Transatlantic”. Kombinacje obejmują spokojne połączenie fletu i fortepianu Neila Metcalfe'a i Craiga Taborna, basistów Barry'ego Guya i Jaribu Shahida oraz oddzielne sopranowe solówki Parkera i Mitchella. W utworze „Finale” występuje 11 muzyków oferujących szybkie wypowiedzi pomiędzy dysonansowymi, a wreszcie głośnymi akordami. Poruszając się gdzieś pomiędzy muzyką kameralną a improwizowanymi strukturami, Boustrophedon oferuje inne spojrzenie na ogromny talent Parkera.