The Most Beautiful Sounds Next to Silence

If improvisation is a form of meditation, then meditation is also a form of improvisation. In being at peace with what one plays, one lives it.

Jan Garbarek is, of course, one of ECM’s longest standing composers and saxophonists, yet he is first and foremost a spectacular improviser who often manages to reach farther than (I imagine) even his own expectations in touching new melodic concepts. Paired with the Spheres-like church organ of Kjell Johnsen, he plumbs the depths of spiritual and physical awareness in a way that few of his albums have since. Here more than anywhere else, he shapes reverberation into its own spiritualism, exploring every curve of his surrounding architecture, every carved piece of wood and masonry.

The title track opens with a viscous solemnity, ever in shadow, while “Syn” reaps even more intense crops from the ethereal harvest it has sown. A trio of miniatures clustered around the session’s center reaches even more intimately into its heartbeat. “Kilden” seems to drip from the chapel ceiling like a weeping fresco. Garbarek unveils the rare recorders for a more playful exchange in “Spill.” “Iskirken” grips the heart with its piercing keen, dividing cloud and rain with the light of grief that shines like no other in times of greatest darkness. Lastly, the hurdy-gurdy drone of “Tegn” strings a delicate safety net for Garbarek’s robust defenestration.

This album predates his later Officium project by fourteen years, but is in parts just as effective in its vaulted evocations of hidden chants and invisible voices. At times, it also reminds me of the Licht/Haino/Hamilton/MLW one-off, Gerry Miles, only with less turbulent folds.

This is a pensive album, an unsung classic in the Garbarek oeuvre, filled with more than enough revelations to lodge a place in your musical heart.

(https://ecmreviews.com)

​

*******************************************************************************************************************

Jeśli improwizacja jest formą medytacji, to medytacja jest również formą improwizacji. Będąc w zgodzie z tym, co się gra i z czym się żyje.

Jan Garbarek to oczywiście jeden z kompozytorów i saksofonistów ECM z najdłuższym stażem, ale przede wszystkim spektakularny improwizator, któremu często udaje się sięgać dalej niż nawet własne oczekiwania w dotykaniu nowych koncepcji melodycznych. W połączeniu z kościelnymi organami Kjella Johnsena podobnymi do kul, zgłębia duchową i  fizyczną świadomości w sposób wyjątkowy dla jego albumów. Tutaj bardziej niż gdziekolwiek indziej kształtuje pogłos we własnym spirytualizmie, badając każdą krzywiznę otaczającej go architektury, każdy rzeźbiony kawałek drewna i muru.

Tytułowy utwór rozpoczyna się powagą zanurzoną w cieniu, podczas gdy „Syn” zbiera jeszcze bardziej intensywne plony z eterycznych zbiorów, które zasiał. Trzy miniatury skupione wokół centrum sesji sięgają jeszcze głębiej w jej bicie serca. „Kilden” zdaje się kapać z sufitu kaplicy jak płaczący fresk. Garbarek w „Spill” przedstawia rzadkie flety proste dla bardziej zabawnej wymiany. „Iskirken” chwyta serce przeszywającym, przenikliwym, dzielącym chmurę i deszcz światłem żalu, które świeci jak żadne inne w czasach największej ciemności. Wreszcie dron z liry korbowej „Tegn” tworzy delikatną siatkę bezpieczeństwa dla solidnej defenestracji Garbarka.

Ten album wyprzedza jego późniejszy projekt Officium o czternaście lat, ale jest po części równie inspirujący w swoich sklepionych ewokacjach ukrytych pieśni i niewidzialnych głosów. Czasami przypomina też jednorazowy Licht/Haino/Hamilton/MLW, Gerry Miles, tylko z mniej turbulentnymi fałdami.

To zamyślony album, niedoceniony klasyk w twórczości Garbarka, pełen rewelacji, które zagoszczą w muzycznym sercu.